Sevgili duygudaşım,

 

Öncelikle birazdan okuyacağın satırları tüm içtenliğimle gözlerinin içine bakıp, ellerini sıkı sıkı tutarak söylediğimi hayal ederek okumanı rica edeceğim. İyi veya kötü yaşadığımız her şey üzerimizde derinden bir etki bırakıyor. Bazen kendimizi tanımlarken benliğimizi bunlarla bağdaştırabiliyoruz. Ancak biz o kadar eşsiz varlıklarız ki özümüz maruz kaldığımız şeylerden etkilenip “kirlenmiyor” ve biz, yaşanan her şeye rağmen ışıl ışıl parlamaya devam ediyoruz. 

 

Hayat garip, karşımıza bazen tahmin bile edemediğimiz şeyler getiriyor, bazen çaresiz, bazen yalnız bırakıyor… Doğruyu söylemek gerekirse biraz benim de ümitsiz hissettiğim bir zamanda yazıyorum bu mektubu. Yaşadıklarımdan kısaca ve kendimce anladıklarımı söyleyecek olsam derim ki: her şey bizde ve içimizdeki güçte saklı ve bize bizden başka çare yok. Sınır koyabilmek, kendinin arkasında durabilmek en çok da bu yüzden önemli. Kendimize yapabileceğimiz en büyük kötülük de yaşadığımız onca zorluğa rağmen bir de kendimize sırtımızı dönmemiz olur. 

 

Sen ne kadar yapıyorsun sanki diyecek olursanız, evet her zaman yapamıyorum, içimden gelmiyor bazen; ama en çok da o zaman dibe batıyorum. Böyle zamanlarda da benzer yollardan geçen, benimle benzer zorlukları yaşadığını bildiğim duygudaşlarımın varlığı ve yalnız olmadığım fikri su serpiyor biraz içime. Bu sitenin ve bizlerin böyle anlarınızda karanlıktaki aydınlığınız olmamız dileğiyle. 

 

Sevgilerimle,

D.A.